Wie we zijn

Zelf

De meeste ouders en grootouders beleven dit moment. De kleine peuter zit in de kinderstoel. Het is tijd voor een bordje pap. Gewoontegetrouw en geroutineerd komt de juiste dosering op de lepel en in een geroutineerde beweging gaat die naar het mondje. Maar het moment komt dat jouw (klein)kind ingrijpt. Met besliste toon roept het: Zelf! En sta er niet van te kijken als het handje met een stevige klap midden in de pap is beland en de spetters om je oren vliegen. Het is een moment van bewustwording, het begin van de wil om dingen zelf te doen. Als ouder en grootouder moet je loslaten. De peuter eet zelf,  ook al ziet het er niet uit.

Wij

De projectgroep LeerSaam, zijn blij met deze website. Blij met overweldigende belangstelling voor ons derde symposium op 23 juni aanstaande. Blij met de leergang die we, samen met Dna-next, al twee keer succesvol mochten uitvoeren. Blij met de e-learning die binnenkort wordt opgeleverd. Blij met het enthousiasme dat dit allemaal teweeg brengt. Maar er is ook een lastige kant. Zeker voor leraren en mensen die een leidinggevende positie innemen. Het woord leren wordt vaak gelijkgesteld met aanleren of onderwijzen. Verhalen die mensen aansporen om te veranderen, om te leren, kunnen belangrijk zijn…als stimulans. Maar de kern van leren blijft dat mensen het zelf doen. Ik wilde schrijven…het zelf moeten doen. Fout! ‘Moeten is dwang’ zei mijn moeder vroeger al. Onder dwang komen niet de beste dingen tot stand. Medewerkers gedijen het best in een veilige en enthousiasmerende werk- en leeromgeving. Met de extra gelden die we van de rijksoverheid krijgen, grijpen we de kans om te investeren in het leren en ontwikkelen van medewerkers; bestaande medewerkers, nieuwe collega’s, leidinggevenden en coaches. Het maakt geen verschil. Iedereen leert altijd. 

Wij bedienen ons graag van spreuken van wijze mensen. Neem Galileo Galilei: ‘Je kunt niemand iets leren. Je kunt alleen iemand helpen het in zichzelf te vinden.’

Of die van Lao Tzu:

Cees Oprins

Projectleider LeerSaam